شعر

پس‌مانده‌های ناگوار

گیرم زبان این پنجره های فضول
از تمام انتظارها دراز تر باشد
چه می شود کرد
این سی سالگی
که تکرار می شود هر غروب
تتمه ی قراری سوخته است

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *