مجموعهی سِفرِ سَفَر، ۲۵ شعر آزاد وحید داور را که از سال۱۳۸۱ تاکنون سروده شدهاند، در خود جای داده است.
بسیاری از شعرهای این کتاب، برآمده از موقعیتهای گوناگونی هستند که شاعر، به عنوان انسانی جابهجاشده، خود و خاطره سرزمیناش را در آنها یافته است.
وحید داور، شاعر شیرازی، پیش از این آثار خود را در نشریاتی همچون کارنامه، عصر پنجشنبه، هنگام، بیگاه، طوطیمگ، و ارمغان فرهنگی منتشر کرده است.
داور که دانشجوی نوشتن خلاقانه در دانشگاه لیورپول است، ترجمه یکی از منظومههای خود، بهنام «عهد نسیم» را بهعنوان بخشی از پروژه دانشگاهیاش آغاز کردهاست، و امید دارد که در سال آینده، متن دوزبانه این منظومه را نیز چاپ و پخش کند. عهد نسیم، سوگسرودهای برای علیرضا نسیمی، شاعر جوان شیرازی است، که در زمستان ۸۶ درگذشت.
سِفرِ سَفَر در ۶۴ صفحه عرضه خواهد شد.
یکی از شعرهای این کتاب:
شبانه
شب جای دوری نمیرود
با ما، میان ما
در شاخ و برگ روز میماند
این را به خط شکستهی یونانی
سقراط پیر بر سنگ آستانهی معبد نوشته بود
جایی که دست تو
بر شهر چیره بود و از چشم کوهیات
با سقفهای سرخ و هتلها عکس میگرفت
وقتی که پیرکشیشان و تندیسهای زنده
در خانه بودند و خیابان را
رِنگِملول جعبهی موسیقی از رونق انداخته بود
سیر از کنار حراجیها میگذشتی و لبهایت
آن حکمت قدیمیِ معصوم را در عطر بید و قهوه میآمیخت
بیستونه نوامبر
در عکس یک شب است
در من هزار شب